Κοινωνικές δεξιότητες παιδιών με και χωρίς δυσλεξία ή/και αναπτυξιακή διαταραχή κινητικού συντονισμού στη Φυσική Αγωγή - Ανδρεάδου, Αναστασία; Δέρρη, Βασιλική; Κουρτέσης, Θωμάς; Μιχαλοπούλου, Μαρία (Άθληση και Κοινωνία, 2023)
Τα παιδιά με Δυσλεξία ή/και Αναπτυξιακή Διαταραχή Κινητικού Συντονισμού αντιμετωπίζουν εκτός από τις δυσκολίες στον ακαδημαϊκό και κινητικό τομέα, προβλήματα κοινωνικής ένταξης και προσαρμογής. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η σύγκριση των κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών με και χωρίς συννοσηρότητα (Δυσλεξία και Αναπτυξιακή Διαταραχή Κινητικού Συντονισμού) ηλικίας 9-12 ετών, στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής. Το δείγμα αποτέλεσαν 24 Εκπαιδευτικοί Φυσικής Αγωγής, 12 γυναίκες και 12 άντρες, από διάφορα μέρη της Ελλάδας, οι οποίοι αξιολόγησαν συνολικά 120 παιδιά ηλικίας 9 έως 12 ετών (Δ’, Ε’ ΣΤ’ Δημοτικού). Από τα 120 παιδιά, τα 53 ήταν παιδιά με Δυσλεξία ή/και Αναπτυξιακή Διαταραχή Κινητικού Συντονισμού, με διάγνωση από το Kέντρο Διαφοροδιάγνωσης, Διάγνωσης και Υποστήριξης (ΚΕΔΔΥ) και τα 67 παιδιά χωρίς αντίστοιχες δυσκολίες. Για την αξιολόγηση της ποιοτικής εκτέλεσης των κοινωνικών δεξιοτήτων των μαθητών χρησιμοποιήθηκε το ερωτηματολόγιο Μatson Evaluation of Social Skills With Youngsters - MESSY ΙΙ των Matson, Neal, Worley, Kozlowski και Fodstad (2012). Για την ανάλυση των δεδομένων εφαρμόστηκε ανάλυση διακύμανσης με δύο παράγοντες, την ομάδα (παιδιά με και χωρίς δυσλεξία ή/και αναπτυξιακή διαταραχή του κινητικού συντονισμού) και την τάξη (Δ’, Ε’, Στ’). Από τα αποτελέσματα διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική αλληλεπίδραση ομάδας και τάξης στις εχθρικές συμπεριφορές, και τις συμπεριφορές υπερβολικής εμπιστοσύνης. Τα παιδιά με συννοσηρότητα της Δ’ τάξης εμφάνισαν περισσότερες εχθρικές κοινωνικές συμπεριφορές από τα παιδιά χωρίς αντίστοιχες δυσκολίες, αλλά και πιο πολλές συμπεριφορές υπερβολικής εμπιστοσύνης. Αντίθετα, λιγότερες κατάλληλες συμπεριφορές παρατηρήθηκαν στην Δ’ και την Ε’ τάξη. Είναι πιθανό οι συμπεριφορές των παιδιών με δυσκολίες να οφείλονται στην αδυναμία τους να αποδώσουν ικανοποιητικά σε κινητικές δραστηριότητες. Ωστόσο, ένα στοχευμένο μάθημα Φυσικής Αγωγής μπορεί πράγματι να λειτουργήσει ως μέσο ανάπτυξης κοινωνικών δεξιοτήτων στο σχολείο. Επομένως, μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να προωθήσουν και να αξιολογήσουν την αποτελεσματικότητα παρεμβατικών προγραμμάτων κοινωνικοποίησης μαθητών με και χωρίς συννοσηρότητα.